Ep.1 ความเงียบงัน

posted on 08 Nov 2007 12:42 by expunge-it

ปึงๆ เสียงเคาะประตู ดันขึ้นมา ณ วันเวลา คล้อยบ่าย ของวันธรรมดาๆ วันนึง

ผมเดิน สลึม สลือ ไปเปิดประตูเพื่อดู ว่าใครกันหนอ ที่มาทำลายความ สงบยามบ่ายของผม

แต่ก็ต้องพบกับความแปลกใจเมื่อ พบว่าผู้รุกราน นั้นกลับเป็น หญิงสาว

อายุประมาณ 18-19 ปี ผมยาวสลวย ผิวออกสีแทนหน่อยๆ เข้ากับเรือนร่างที่เข้ารูปของเธอเป็นอย่างดี

ถึงแม้ว่าเธอจะตัวเล็กไปซักนิดสำหรับผม แต่สำหรับผมแล้วเธอก็จัดเป็นคนที่ น่ารักและหุ่นดี คนนึงเลยล่ะ

เธอก้มหน้า เมื่อผมเปิดประตูออกมา เธอก็เงยหน้าขึ้น และพยามยามยิ้มให้ผม

ผมยิ้มตอบเธอ แต่ไม่ทันผมจะพูดอะไร เธอก็ เอามือ ดันตัวผมให้พ้นจากบานประตู

เธอปิดประตูอย่างเงียบเชียบ ผมได้แต่ยืน เอามือ เกาหัว และมึนงง กับการประทำของเธอ

เมื่อประตูปิดตัวลง เธอโผเข้ามากอดผม และและเริ่มปล่อยโฮ ออกมา

ผมทำอะไรไม่ถูก ผมพยายามดึงตัวเธออกจาผม เธอกลับ กอดผมแน่นยิ่งขึ้น

อาวล่ะ! ผมยอมแพ้

ผมได้แต่โอบกอดเธอ และปล่อยให้ ความเงียบ ของบ่ายวันนั้น เป็นคนปลอบใจเธอ

เธอร้องให้ ร้องให้ และร้องให้ ต่อกันอีก จนช่วงหนึ่งเธอหยุด และเงยหน้ามามองหน้าผม

ผมไม่พูดอะไร ผมปาดน้ำตาให้เธอ เพื่อให้เธอหยุดร้อง แต่ทว่า เธอกลับร้อง ต่อไปอีก

เธอร้องให้ออกมามากมาย เหมือนกับว่า วันนั้นเธอใช้ ปริมาณน้ำตาที่เก็บสะสมมานานนับปี

ในที่สุดเธอก็หยุดร้อง และผละจากตัวผมออกไป นั่งบนขอบเตียงผม

เนื่งจากหอเป็น เป็นหอเล็กๆ ที่มีแต่เตียง ทีวี ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะคอม บรรจุอยู่ในห้อง 4*4 เมตร.

ผมนั่ง ลงข้างๆเธอ กุมมือเธออย่างแผ่ว เบา และถามเธอว่า เกิดอะไรขึ้น

เธอไม่พูด อะไร จนเวลาผ่านไป นานพอควร เธอก็ เล่าเรื่องทั้งหมด ของเธอกับเขา

และความเสียใจที่เขามอบให้ เธอ ผมฟังอย่างสงบ จนเธอพูด จบ.

ผมก็บอกกับเธอว่า เธอยังมีผมอยู่เสมอ นะไม่ว่าเวลาใด ที่ไหน หรือแม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

เธอก็ยัง มีผมอยู่เสมอ เมื่อผมพูดจบ เธอได้แต่ พยักหน้าอย่างแผ่วเบา และเริ่มสะอื้น อีกครั้ง

ผมดึงเธอมากอด เธอร้องให้อยู่พักนึง เมื่อเธอหยุดร้อง และเช็ดน้ำตาออกจนหมดแล้ว

เธอขอตัวเข้าห้องน้ำซักเดียว ผมคงเดาว่าเธอคงไปล้างหน้า เพื่อให้สดชื่นขึ้น

ผมเก็บเตียงและห้อง ให้ดูเรียบร้อยขึ้น นานแล้วที่ไม่มีใครมาที่ห้องของผม

เมื่อเธอออกมา ผมก็ชวนเธอไปเที่ยว แต่เธอ ไม่พูดอะไร เธอเดินเข้าจูบผม

และดึงตัวผมขึ้นบนเตียง จูบเธอ ช่างอ่อนหวาน และนุ่มนวล และร้อนรุ่ม

ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ และนุ่มนวล

เวลาผ่านไป นานเท่าไหร่ ผมไม่รู้ ผมได้แต่ไหลไปพร้อมๆ กับมัน

.......

.....

...

..

.

ผมนอนกอดเธอ ตัวของเธอ ช่างเล็ก และบอบบางมาก สำหรับผม

ผมเอ่ยถามเธอ ว่าเลิกกับเขา แล้ว มาคบกับผมไหม? อย่างน้อยผมก็ ไม่ทำให้เธอเจ็บ

เธอไม่พูดอะไร ได้แต่ กอดผมแน่นขึ้น

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเย็น เธอลุกขึ้นแต่งตัว หันมาบอกกับผมว่าต้องรีบกลับ ไม่งั้นจะโดนแม่ว่า

ผมไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งดูเธอ แต่แต่งตัว อย่างเรื่อยเปื่อย

เธอนั้นชั่งงดงาม และ บอบบาง เหมือนกับแก้ว ที่พร้อมจะแตกเมื่อมีใครมาสัมผัสแรงเกินไป

เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จ ผมก็ลุกขึ้นไปส่งเธอที่ประตู ผมอะไรบางอย่างได้ ผมบอกเธอว่ารอแปป

ผมค้นในตู้เสื้อผ้า จนเจอ ของขวัญเล็กๆ กล่องนึงที่เมื่อก่อนผมคิดจะให้เธอ เมื่อตอนเจอกับเธอครั้งสุดท้าย

แต่ผมก็ ไม่ได้ให้กับเธอ... เพราะเธอ อยู่กับเขา

ผมยื่นของขวัญกล่องเล็กๆ นั้นให้เธอ เธอถามว่า เนื่องในโอกาศอะไร

ผมไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้ม และยื่นมือไปลูบแก้มเธอ

ผมหันหลัง จะกำลังจะปิดประตู เธอตะโกนชื่อผม ผมจึงชะงัก และอ้าประตู เพื่อให้เห็น เธอ

เธอ เขย่งขึ้นมา จูบผมอย่างแผ่วเบา และกระซิบข้างหูผมว่า จะกลับไปคิดนะ

แล้วเธอก็ออกวิ่ง ลงบันไดไป โดยไม่หันมามองเลย

ผมปิดประตู และเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อจะได้เห็นเธออีกครั้ง เธอหันกลับมาโบกมือให้ผม

ผมได้แต่ยิ้ม และโบกมือกลับ ไปจนเธอวิ่งไปลับ สายตา

ผมนั่งลงพิงกำแพง ข้างหน้าต่าง

และ ขบคิด ขบคิด ขบคิด

ขบคิด ขบคิด

ขบคิด เรื่องของ ผม เขา และ เธอ.....

.....

....

...

..

.

เธอกลับถึงบ้าน ปิดประตูและรีบวิ่ง ขึ้นไปที่ห้อง อย่างรีบเร่ง

จนโดน พ่อของเธอว่า รีบไปไหนน่ะ เบาๆ หน่อย...

เธอ กระโดดขึ้น เตียง และรีบแกะ กล่องของขวัญ

เธอ พบว่าในกล่องนั้น บรรจุ นาฬิกาดิจจิตอล ตั้งโต๊ะ รูปนาฬิกาทราย

และ กระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนข้อความของผม

ถึงแม้เราจะอยู่คนละที่กัน แต่อย่าลืมว่าเราอยู่ในห้วงเวลาเดียวกัน” 

 

Comment

Comment:

Tweet