Ep.2 ความเหงา

posted on 08 Nov 2007 13:03 by expunge-it

กริ๊งงง.............

นาฬิกาปลุก ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ในเช้าวัน ศุกร์

ผมกวาดมือ เอานิ้วคั่นระหว่างตัวเคาะกระดิ่ง ของนาฬิกา

ที่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง โดยหวังจะให้ผมตื่น และช่วยหยุดตัวเองที

ผมลุก ขึ้นอย่างช้าๆ แล้ว เริ่ม บิดตัวไปมาเพื่อรับ เรื่องไหม่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันนี้

....เช้านี้ สดใส ผมฝ่าสายสมเย็นสบาย โดยมี เจ้า Yamaha ZII คู่ใจไปยังจุดหมาย

ผม....เหม่อมองไป ก้อนเมฆ ที่ลอยอย่างอิสระ ภายนอกห้องเรียน

นั่นทำให้ผมคิดถึง เธอ...

เธอ เรียนเกี่ยวกับพวกการ พยากรณ์ อากาศ หรือที่รู้จัก กันในชื่อ อุตุวิทยา

เรามักจะนัดกันไปเที่ยว ตามเทือกเขา สูงๆ โดยมีผม และ เจ้า ZII เป็นพาหนะ

ที่ๆ ไร้ซึ่งผู้คน...

ที่ๆ อากาศเย็นสบาย...

ที่ๆ มีเราแค่ 2 คน

เธอ ชอบ เล่าให้ผมฟังว่า เมฆ พวก นั้นเกิดจาก อะไร และมาจากไหน

การเดินทางของ ไอน้ำ แต่ละเม็ดที่เดินทาง อย่างยากลำบาก

ก่อนจะ มาเจอก็ พวกเดียวกัน และ เกาะกลุ่มกัน เป็น ก้อนเมฆ

ลอย... อย่างอิสระ ไร้กฏเกณฑ์

ถ้ามผม คิดว่า ไอน้ำพวกนั้น มีความคิดละก็ มันคงจะมีความสุขมากเวลาที่

ได้เกาะกลุ่มกัน เป็นก้อนเมฆ และ คงจะเศร้าใจ

เวลาที่กลั่นตัว เป็นหยดน้ำ และต้องจากกัน...

ผมเฝ้าดู เธอยามที่เธอ เล่าเรื่องการเดินทางของ ไอน้ำ

โดยมี ท้องฟ้าสีครามเป็น ฉาก มี ผืนหญ้าเป็นเวที และมีผมเป็นคนดู

ณ ห้วงเวลานั้น ผมอยากที่จะปิดกั้นการไหลของเวลาเหลือเกิน

อยากจะสร้าง มิติปิดกั้น ที่มีแต่เรา 2 คนโดยไม่มี "เวลา"

เป็นตัวพราก ความสุข ณ จุดนั้น ของผมไป

.......

...

เย็นวันนั้น ผม ขี่เจ้า ZII ของผมขึ้นไปที่ เนิน เขานั้นอีกครั้ง

และดื่มด่ำ อดีต ที่สถิต อยู่ณ จุดเนิน เขาตรงนั้น

ผมเป็นคนที่ลืม ง่าย ไม่ค่อย จำอะไรเป็น กิจลักษณะ

แต่.. ผมมี ความสามารถ ในการจดจำสถานที่แทน

เมื่อผม ไปยืนอยู่ ณ จุดนั้น ความจำที่ดีๆ หรือ ไม่ดีก็ ตามมันจะผุดขึ้นมา

ราวกับ ดู วีดีโอที่ฉายภาพ ซ้ำไปซ้ำมา

ผมแน่น หน้าอกขึ้นมาทันที่ ที่เห็นภาพ ที่มีความสุข เหล่านั้น

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มัน จะเกิดขึ้น อีกครั้ง อีกครั้ง และ อีกครั้ง

ผม ยืนอยู่ ณ จุดนั้น ดูภาพวีดีโอ ในความทรงจำผม ผมจนพระอาทิตย์ ตกดิน

แสงทีแดงของดวงอาทิตย์ เมื่อต้องกับ ก้อนเมฆ ที่ราวกับว่าจะไหลไปทางดวงทิตย์

ผมเงยหน้ามองเหล่าท้องฟ้า ที่กำลัง คุยกันอย่าง สนุกสนาน และมีความสุข

ทำให้ผม รู้สึกว่าตัวเองนั้นตัวเล็ก และ โดดเดี่ยว...

 

ผมกลับถึงห้องพัก และหยิบโทรศัพท์ ขึ้นมา และหวังว่าเธอจะรับสาย

ผมชวนเธอขึ้นไปดู ก้อนเมฆ ในเช้าวันพรุ้งนี้

แต่..เธอก็ปฏิเศษ อย่างที่ผมคาดไว้ ด้วยเหตุผล ร้อยแปด ที่ผมเชื่อครึ่ง และ ไม่เชื่อครึ่ง

ผมทบทวนความรู้ที่เรียนมาในวันนี้ อาบน้ำ

และเข้านอน พร้อมๆกับโรคร้ายที่กัดกร่อนผม

ที่เกิดจาก เชื้อไวรัส ที่ชื่อว่า "ความเหงา"

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

"คิดถึงทีไร สุขทั้งน้ำตา"
เอนทรี่นี้ เหมาะจะมีเพลงหวานขม ของพี่บอยด์เป็นเพลงประกอบ

#1 By นกไร้ขา on 2008-01-17 20:08