Ep.3 ความเฉยชา

posted on 08 Nov 2007 13:04 by expunge-it
เช้าวันเสาร์...ไม่สิ เที่ยง วันเสาร์
ผมเหลือบดูนาฬิกาปลุก ที่วางอยู่บน ชั้นวางของ ข้างเตียง

11.03..
ผมดันตัวเองลุกขึ้น นั่งอย่างช้าๆ และค่อยๆ คลานลงจากเตียง
หลบหลีก ของระเกะ ระกะ ที่วางอยู่พื้นห้อง ข้างๆเตียง
ผมคว้าผ้าขนหนู และผ้าขาวม้า ผืนเก่ง และมุ่งหน้าสู่ห้องน้ำ ที่อยู่ไม่ไกลนัก
เหนือ อ่างล้างหน้า มีกระจกเงาได้ สะท้อน ภาพ ของชายหนุ่ม อายุ 21 ปี ที่สลึมสลือ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
ผมเปิดก๊อกน้ำ และเริ่มล้างหน้า ล้างตา เมื่อแหงนหน้าขึ้นมองกระจกอีกครั้ง
ก็พบกับตัวเองที่ ดูสดชื่นขึ้น แต่ก็ยัง คงเหลือ ร่องรอยของความอิดโรยอยู่ดี
ถ้านับ จากวันที่เจอเธอ ครั้สุดท้าย วันนี้ก็เป็นวันที่ 22 พอดี
ผมเริ่มต้นการอาบน้ำ อย่างปรกติ เพื่อเพิ่มความสดชื่น ให้กับตัวเอง
และพยายาม ปล่อยให้ ความคิดไหลไป ตามน้ำ และสบู่ที่ บรรจงถูตัว
ถึงแม้ว่า เธอจะโทรหาผมทุกวัน ถึงแม้วันละ ราวๆ 10-15 นาที
แต่ผม ก็ไม่เคยว่างที่จะคุยอย่างจริงจัง เลยซักครั้ง

ทำไมน่ะ เหรอ....เพราะผม ไม่ค่อยชอบการโทรศัพท์ น่ะสิ
ดังนั้น เมื่อเธอ โทรหาผม ช่วงเวลา นั้นผม มักจะทำอะไรอยู่ซัก อย่างนึง
ไม่อยู่กับเพื่อน ก็ ทำกิจกรรม กับเพื่อน จนต้องวางสายจากเธอไป
สาเหตุที่ผม ไม่ชอบโทรศัพท์ น่ะเหรอ?
ก็ เพราะมันไม่เหมือน คุยกัน ตัวต่อตัว น่ะสิ เหมือน กับเวลาคุณ เขียนจดหมาย น่ะ
คุณไม่รู้หรอกว่า คนอ่านเขาทำหน้าตาอย่างไร
ตกใจไหม ยิ้มรึป่าว รึว่าหน้าตาบูดบึ้ง อารมณ์ ที่ดวงตาแสดงออกมาเป็นอย่างไร
สิ่งเหล่านี้ ถึงแม้ว่าโทรศัพท์ จะแสดงออกมาในรูปแบบ เสียงได้ แต่คุณจะรู้ไหม
ว่าจริงๆ เค้ารู้สึกอย่างไร ดวงตาของเขา สะท้อน อะไรออกมา
รอยยิ้ม เบื้องหลัง คำพูด ที่ส่งไปตามคลื่นโทรศัพท์ เป็นของจริง หรือ เสแสร้งให้เรา รู้สึกดี?
ผม บิดก๊อก น้ำ เพื่อยับยั้งความคิด ต่างๆ นานา ที่เกิดขึ้น และให้มันไหลไปตามน้ำ
ผมแต่งตัว อย่างที่เคยและโทร หาเธอ เพื่อจะนัดเจอกัน
แต่คำตอบมัน คงแน่ๆ อยู่แล้วว่า เธอคงไม่ว่าง ด้วยเหตุผลร้อยแปด
แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังโทร... และภาวนาอย่าให้เป็นไปตามที่คิด
..........
....
...... เธอรับสาย ด้วยน้ำเสียงอย่างเคย
ผมถามเธอว่า วันนี้ว่างไหม ไปดูหนัง หรือกิน ข้าวเที่ยงด้วยกันซักมื้อได้ไหม?
เธอ คิดอยู่นาน ก่อนจะตอบว่า เธอต้องไปเที่ยวกับเพื่อน และไปดูเพื่อนขึ้นแสดง
ผมได้แต่ ยอมรับ ในสิทธิ การเลือก ของเธอ..
เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาบงการ หรือกำหนดฝืนใจกัน
เมื่อผมไม่ชอบอะไร ผมก็มักไม่อยากให้ คนสำคัญของผมรู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน
ผมจึงได้แต่ยอมรับ และปิดกั้นคำโต้แย้ง ที่พลั่งพลูด ออกมาจากใจ
ว่าไม่อยากให้เธอไปกับเพื่อน เพื่อนเจออยู่ทุกวัน แต่กับผม เธอกลับเลือก ที่จะไม่เจอกัน
ผม ได้แต่อวยพรให้เธอสนุก และ ยอมรับ ความความเจ็บปวด จากคำพูดไว้ในใจคนเดียว
หลังจากวางสาย ผมจึง แต่งตัวและ ออกจากห้อง...
บอก วินมอร์ไซ ที่ปากซอยว่าไปที่หมาลัย อย่างที่ทำทุกวัน
ถึงแม้ว่า จะเป็นวันเสาร์ แต่ก็ ยังมีอะไรให้ทำ มากมาย
เพื่อ เผาผลาญ เวลา ที่มีค่าเมื่อมีเธออยู่ไกล้ๆ แต่มัน ไม่มีเธออยู่นี่ เราจะเสียดายมันทำไม
หลังจาก ที่เธอมาหาผมในวันนั้น เธอก็บอกเลิกกับ เขาและหันมาคบกับผมแทน
เธอโทรมาหาผมทุกวัน และมาหาผม แทบจะทุกวัน เสาร์-อาทิตย์ ที่เธอไม่ติดธุระ
ช่วงเวลานั้น ผมมีความสุขมาก ราวกับชีวิต ที่ไร้ค่าของผม กลับมามีค่าอีกครั้ง
ไม่อยากให้ แต่ละวินาทีเสียเปล่าเลย
เมื่อถึง มหาวิทยาลัย ผมมุ่งสู่ห้อง ปฏิบัติการ คอมพิวเตอร์ เพื่อจะทบทวน วิชาการเขียนโปรแกรม
หรือ ไม่ก็เข้าเว็บ เพื่อหาอะไรอ่าน ไม่ก็ เล่นเกมคอมพิวเตอร์
ผมคิดว่าผมทำ สิ่งเหล่านี้
เพื่อ ไม่ให้คิดถึงเธอ
เพื่อการเผาผลาญเวลา อย่างมีประสิทธิภาพ
เพื่อที่หัว ไม่ต้องคิดเรื่องอื่นๆนอกจากเรื่องที่อยู่เบื้องหน้าเรา
เพื่อให้ไม่ต้องคิดเรื่องของเธอ
เพื่อที่จะ ไม่ต้องคิดอะไรเลย......
16.21 ผมเหลือบไปดู นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังของห้อง
และเผลอ คิดไปว่า เธอทำอะไรอยู่นะ เวลานี้ จะคิดถึงเราไหม?
ผมหลับตา และปิดคอมพิวเตอร์ เก็บเก้าอี้
และมุ่งหน้ากลับห้อง เพื่อที่จะเปลี่ยนชุดไป วิ่งออกกำลังกายที่ สนามกีฬาที่อยู่ไกล้ๆ
วันนี้ก็เหมือนกับ ทุกๆ วันคนก็ยัง ถือว่า เยอะเหมือนเดิม
มีทั้ง เด็ก วัยรุ่น คนวัยกลางคน ตลอกจนถึงคนแก่
ผมก็ คงวิ่ง อย่างที่วิ่งทุกๆวัน
วิ่งจนกล้ามเนื้อขากระตุก
วิ่งจนหยุดวิ่งไม่ได้
วิ่งจนหัวสมองเบลอ เพราะ ออกซิเจนไปเลี้ยงไม่พอ
วิ่ง เพื่อไม่ให้คิดถึงเธอจนเกินไป
....
...
... 19.41 ผมนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของผม เพื่อจะ จัดเรียงเนื้อหาที่หามาได้ในวันนี้
ให้เข้าเป็นรูปเล่มรายงานเพื่อส่ง อาจารย์ในสัปดาห์หน้า
เสียงโทรศัพท์ ผมดังขึ้น... ราวกับฟันเฟืองสี้เดิม มาขบกันอีกครั้ง
เธอโทรมาหาผม ผมก็รับสาย และทักทายเธอ ถามว่าวันนี้ สนุกไหม
เธอก็เล่า เล่า แล้วก็ เล่า ผมก็นั่งฟัง และโต้ตอบเธอบ้างบางครั้ง
เธอมักจะต่อว่าผม ว่าพูดอะไร เป็นนอกจาก "อืม" บ้างไหมเนี่ย
ผมก็ ไม่รู้จะตอบยังไงดี
เพราะใน หนึ่งวันของเธอ มีเรื่อเกิดขึ้น มากกว่าของผม ทั้งสัปดาห์ซะอีก
ชีวิตของผม ดำเนินไปเหมือน ฟันเฟืองที่หมุนซ้ำๆ เจอ ฟันเฟืองซี้เดิมๆ ซ้ำไป...ซ้ำมา
ต่างกับเธอ ที่เหมือน กับต้นไม้ ไม่นานก็ผลิใบไหม่ออกมาเสมอ
ผมชอบฟังเธอ เล่าเรื่องเธอ มากกว่าที่เธอจะคุยกับผม เรื่องความรู้สึกซะอีก
แต่ก็นั่นแหละ...มันคงต้องมีบ้าง ในบางครั้งที่เธอมักจะพูดเรื่องของเขา..คนอื่น
ที่เข้ามาในชีวิตเธอ โทรหาเธอทุกวัน ไปหาเธอบ่อยๆ หรือรับส่งเธอถึงบ้าน
แต่เธอจะรู้ไหมนะ ว่าผมได้นั่งฟัง พร้อมๆกับฟังเสียงหัวใจผม แตกร้าว
ไปทุกๆคำพูดที่ เธอเล่าออกมาทุกครั้ง แล้วผมจะทำอย่างไรได้ล่ะ
ในเมื่อผม เป็นของผมอย่างนี้ ฟังแล้วก็ได้ นิ่งเฉย ฟังแล้วก็เงียบ
ไม่มีคำพูดใดๆ ได้แต่ อืม.. เหรอ...ก็ดีนี่....
จนเธอหาว่าผม เฉยชาใส่เธอ ไม่ใส่ใจเธอ
แล้วให้ผมทำไงได้ล่ะ ผมมักจะแสดงออกมากกว่าพูดเสมอ แล้วทางโทรศัพท์จะเสดงอะไรออกมาได้
แล้วให้ผมทำไงได้ล่ะ ในเมื่อผมเอาใจใครไม่เก่ง
แล้วให้ผมทำไงได้ล่ะ ในเมื่อผมมักจดจำ สถานที่มากกว่าวัน หรือเวลา
แล้วให้ผมทำไงได้ล่ะ ผมอยากเจอเธอใจจะขาด แต่ผมไปหาเธอไม่ได้...
แล้วให้ผมทำไงได้ล่ะ บางครั้งเธอบิกว่าอย่าโทรมาหาเวลานี้ ผมได้แต่รอคอย ฟังเสียงของเธอ


ในบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าผมมีอิสระในการไปหาเธอ เหมือนเธอมาหาผมนะ  
ผมจะไปหาเธอ มากกว่าเธอมาหาผมรึป่าวนะ
รึไม่ก็ที่เธอ ไม่ให้ไปหานั้นมีอะไรแอบแฝงรึป่าวนะ
แต่ก็นั่นแหละ อะไรที่ผมไม่ชอบ ผมก็มัก ไม่ต้องการให้เกิดกับ คนที่ผมรักเช่นกัน
ผมจึง ต้องหาอะไรทำอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้ ฟุ้งซ่านเรื่องของเธอมากเกินไป
เธอจะรู้บ้างไหมนะ ว่าในความเฉยชา ผม
ว่าในการรับฟังที่นิ่งเงียบ ของผมเมื่อเธอเล่าเรื่องผู้ชายคนอื่นให้ฟัง
มันมีอะไร มากกว่าที่เธอคิด มากมายเหลือเกิน
มันคงจะแสดง ออกได้ง่ายขึ้น เมื่อ ได้คุยกับเธอ โดย ไม่ผ่านทางโทรศัพท์
......
....เธอวางสายไปแล้ว ผมได้แต่นั่ง ปล่อยให้ความคิด ล่องลอย
ผมเซฟ งานใส่แฮนดี้ไดรว์ ของผมเพื่อที่จะไปปริ๊น และเข้าเล่มที่มหาลัยในวันรุ่งขึ้น
ผมปิดคอมพิวเตอร์ ปิดไฟ และล้มตัวบนที่นอน
ผมข่มตาให้หลับ อย่างยากลำบาก
และภาวนาว่า คืนนี้ขอให้ฝันถึงเธอ
ภาวนาว่า พรุ้งนี้เธอ คงจะตอบรับคำเชิญของผม
ภาวนาว่า ขอให้เจอเธอในวันรุ่งขึ้น
ภาวนาว่า ขอให้เธอเจอกับสิ่งที่ดีๆ ในวันพรุ้งนี้
ถาวนาว่า ขอให้ผมเอาใจเธอเก่งขึ้น
ภาวนาว่า ขอให้ผมพูดจาระวังขึ้น ไม่ให้เธอได้เจ็บ อย่างที่ผมเจ็บ
และ ภาวนาว่า พรุ้งนี้คงจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น


เกิดขึ้น.....เกิดขึ้น....
...เกิดขึ้น...เ...กิ...ด..ขึ้....น......
เหมือน วันนั้น..วันแรกที่ผมเจอกับเธอ...................
.....................
................
..............
...........
.......
....
...

Comment

Comment:

Tweet

ว่างๆไปเม้นให้เรามั่งนะ

#2 By AeYJung on 2007-11-10 21:24

เข้านี่ Ep3. ละหรือ พ่อนักเขียน

#1 By The Gunner on 2007-11-08 15:56