Pain Pototype!!!

ให้ดาวเลย ชอบเอนทรีนี่จัง

เอาไปเลยนึงดวงค่ะ

แต่เราชอบสามเหลี่ยมข้างล่างอ่ะ ในที่สุดก็ค้นพบว่าเราก็สามารถอยู่ตัวคนเดียวได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร

เห็นด้วยบางครั้งเราคิดว่าเราขาดสิ่งหนึ่ง เราได้แต่มองสิ่งที่เราขาดไป แต่เราไม่ได้มองสิ่งทีเรามีอยู่

น่ารักจัง..ทั้งวงกลมและสามเหลี่ยมเลย

ถูกใจสามเหลี่ยมอันล่างจัง ถึงจะเป็นสีชมพู สีของความรัก แต่ก็หันกลับมารักตัวเอง เป็นวงกลมได้เนอะ

^-^
กลมแล้วเดินได้เอง .. ตอนนี้(พุง)ใกล้จะกลมแล้วเช่นกัน -_-'

ได้รับจากฟอเวิร์ดเมลล์มาเหมือนกันอะค่ะ
ประทับใจดี สอนอะไรได้หลายอย่าง สำหรับความรัก
พิเศษๆๆๆ ชอบ head จังเลย เด็กน้อยนน่ารักมั๊กมาก

ไคยอ่านจากเมลเหมือนกันค่ะ

บทค.น่ารักดีเนอะ!!

น่ารักมากเลยค่ะ

เหมือนเคยเห็นเป็นหนังสือล่ะ
แต่ไม่เคยอ่านเรื่องสามเหลี่ยม
ให้แง่คิดดีค่ะ

เอาไป2ดวงเลย

โอ...... ดีจังเลยค่ะ

ถ้าเป็นแค่สามเหลี่ยม ไม่รู้จะดีใจ ดีมั้ย...มันดูเศร้าๆนะค่ะ

ต้องลองอ่านเรื่อง the missing piece

วึ่งก้อคล้ายๆกันอะนะ

แต่ไม่รุจะเลือกเป็นอะไรดี ระหว่าง สามเหลี่ยม กะวงกลม

เพราะถ้าเป็นวงกลมถ้าวันนึงไม่เจอส่วนที่หายคงแหว่งๆ

แต่เป็นสามเหลี่ยม ถ้าวันนึงอยู่ด้วยตัวเองได้ก็ดี
แต่คงเหงาพิลึก

ก็ต้องเลือกสินะว่าจะเป็นวงกลมหรือสามเหลี่ยม
ผมขอเป็นวงกลมที่ได้สามเหลี่ยมมาเติมเต็มดีกว่า

โหหหหห
เราคงเปนสามเหลี่ยมนะนี่..อิอิ

ฉันคงเป็นสามเหลี่ยม

ช่างคิดจริงๆ

เคยอ่านใน dek-d อ่ะ
น่ารักดี ^^

เหมือน the missing piece เต็มๆเลยไม่ใช่หรอครับนั่น ทั้งตอนแรกและตอนสองเลย

ง่าย แต่ลึกซึ้งค่ะ

เป็นเรื่องที่อ่าแล้วให้ข้อคิดดีมากๆเลยค่ะ

ซึ้งที่สุดก็ที่ความรักของสามเหลี่ยม

เอาดาวไปเลย ซึ้งจริงๆ

เหงาๆกับสามเหลี่ยม

ว้าว ดีมากๆเลย

จัดไปสามดาว !!!

โดนใจมากมาย เอาดาวไปเลย!!!

อ่า

ชอบจังเลยอ่ะ
ฮุ้ว ว วว
อารมณ์ประมาณนี้อยุ่เลย


ขอบคุณนะคะ
น่ารักๆ ชอบๆ

ชอบเรื่องนี้มาก...ให้ข้อคิด ทำใจได้ดี

ดีจังเลย กว่าจะรู้ตัวว่าสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ก็เหนื่อยเอาการเหมื่อนกันน่ะค่ะ

จาร้องไห้ T^T

วันนี้ .. ดูนัยห้องเงีบยสงัด ราวกับป่าช้า ห้องอันกว้าไหย่ ดูเยนจับจัย มีเพียงเทียนหนึ่งเล่มตั้งอยุจัยกลางห้อง ข้าง ๆ นั้นมีกระถางธูป เหลือะปเพียงดอกเดวเท่านั้น ที่ยังคงเหลืออยุ กลิ่นกระจายตลบอบอวนปัยทั่วห้อง มั่ยมีแม้หน้าต่างหรือประตู มั่ยมีสียงลมพัด มั่ยมีแสงจากดวงอาทิต มั่ยมีแม้ผู้คน มั่ยมีโต๊ะเก้าอี้ มีเพียงความอ้างว้าง ดูวันนี้มั่ยเหมือนห้องเรียน ชั้นหยากรู้เหลือเกิน ... มันเกิดอารัยขึ้น ชั้นอยุที่จัยกลางห้องเรียน ชั้นกำลังจาเดินออกมาจากตรงนั้น ห่างออกมา ห่างขึ้น ห่างขึ้น ห่างขึ้น ชั้นมั่ยเหนเปลียวเทียนเล่มเดิมอีกแร้ว มีเพียงความมืดมน เยือกเยน เงียบสงัด ดั้ยยินแม้เสียงจัยเต้นมั่ยเปนจังหวะ ชั้นต้องอยุนัยนี้อีกนานแค่หนัย ?? โทรสับชั้น ไร้คลื่น ไร้สันยาน ชั้นทำดั้ยเพียงแต่ อาศัยแสงไฟจากโทรสับมือถือ เดินวกปัยวนมา นัยห้องที่ไร้เส้นขอบฟ้า ชั้นดั้ยยินเสียงเดกอายุรุนราวคราวเดวกับชั้น นั่งก้มหน้าร้องไห้ ชั้นเดินเข้าปัยแตะที่ไหล่เขาเบา ๆ เพียงหวังว่า เขาจะหยุดร้องไห้ แระมั่ยมีชั้นเพียงคนเดวนัยห้องนี้อีกตอปัย ..
เมื่อชั้นแตะไหล่เขา เขาร้องกรี๊ดออกมาดังลั่น มีเสียงสะท้อนมากมาย ฟังดูน่าสยดสยอง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ชั้นมั่ยเหนอะรัยเรย เหนเพียงใบหน้าที่ไร้ตา จมูก ปาก ชั้นตัวสั่นทำอะรัยมั่ยถูก แสงไฟจากโทรสับมือถือก้ดับลง มีเพียงเสียงหัวเราะแบบนางมารร้าย หลาย 10 เสียง แร้วขั้นก้หลับตาลง ร่างกายทรุดลงกับพื้น มันหมดแรงจาเดินต่อ เมื่อชั้นรืมตาขึ้น ชั้นกลับเจอผู้คนมากมาย แต่ถ้าจะมั่ยชั่ยคนเสียแร้วล่ะ เพราะพวกเขามั่ยมีขา แระล่องลอยปัยมานัยอากาศ เช่นเดวกับขาของชั้น >>> อีก10 ก๊อบปี้ มิชะนั้น เรื่องราวเหล่านี้ จะเกิดขึ้นกับห้องเรียนของคุน ..